جهش تولید | جمعه، ۲ آبان ۱۳۹۹

در حواله - نمایش محتوای تولیدویژه

 

 

در حواله

Loading the player...

ماده ٧٢۴ حواله عقدی است که به موجب آن طلب شخصی از ذمه ی مدیون به ذمه ی شخص ثالثی منتقل می گردد. مدیون را محیل، طلبکار را محتال، شخص ثالث را محال علیه می گویند. ماده ٧٢۵ حواله محقق نمی شود مگر با رضای محتال و قبول محال علیه. ماده ٧٢۶ اگر در مورد حواله، محیل مدیون محتال نباشد احکام حواله در آن جاری نخواهد بود. ماده ٧٢٧ برای صحت حواله لازم نیست که محال علیه مدیون به محیل باشد در این صورت محال علیه پس ازقبولی در حکم ضامن است. ماده ٧٢٨ در صحت حواله، ملائت محال علیه شرط نیست. ماده ٧٢٩ هر گاه در وقت حواله، محال علیه معسر بوده و محتال جاهل به اعسار او باشد محتال می تواند حواله را فسخ و به محیل رجوع کند. ماده ٧٣٠ پس از تحقق حواله، ذمه ی محیل از دینی که حواله داده بری و ذمه ی محال علیه مشغول می شود. ماده ٧٣١ در صورتی که محال علیه مدیون محیل نبوده بعد از ادای وجه حواله می تواند به همان مقداری که پرداخته است رجوع به محیل نماید. ماده ٧٣٢ حواله عقدی است لازم و هیچ یک از محیل و محتال و محال علیه نمی تواند آن را فسخ کند مگر در مورد ماده ٧٢٩ و یا در صورتی که خیار فسخ شرط شده باشد. ماده ٧٣٣ اگر در بیع، بایع حواله داده باشد که مشتری ثمن را به شخصی بدهد یا مشتری حواله داده باشد که بایع ثمن را از کسی بگیرد و بعد بطلان بیع معلوم گردد حواله باطل می شود و اگر محتال ثمن را اخذ کرده باشد باید مسترد دارد ولی اگر بیع به واسطه ی فسخ یا اقاله منفسخ شود حواله باطل نبوده لیکن محال علیه بری و بایع یامشتری می تواند به یکدیگر رجوع کند . مفاد این ماده در مورد سایر تعهدات نیز جاری خواهد بود.



حضرت نور

حضرت نور

نماهنگ با صدای علیرضا افتخاری

حکایت گونه‌ای که تر شد

حکایت گونه‌ای که تر شد

مستند با موضوع امام رضا(ع)

دلتنگم

دلتنگم

نماهنگ با تصاویری از حرم امام رضا