جهش تولید | سه‌شنبه، ۱۱ آذر ۱۳۹۹

زندگی عشایر - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

زندگی عشایر

زندگی عشایر


به کسی که به جامعه عشایری تعلق دارد عشایر گفته می شود. جامعه عشایری شیوه زیستی متفاوت و جدای از شیوه زیست شهری و شیوه زیست روستایی است .بنابر این جامعه عشایری عبارت است از جامعه انسانی نسبتا خود اتکاو خود بسنده ای که ساخت اجتماعی قبیله ای داردو عمومآ زندگی خود را از دامداری اداره می‌کنند. واژه عشایر بیشتر در فارسی و در مورد ایل‌های کوچنده در ایران به کار می‌رود. عشایر در قدیم در تعیین حکومت ها نقش اساسی داشته اندو اکثر خاندان هاو سلسله های حاکم بر ایران خاستگاه عشایری داشته اند .عشایر تقریباً نیروهای اصلی جنگی ایران را تشکیل می‌داده‌اند. شیوه زیست عشایری اصطلاحات و ادبیات خاص خود را باز تعریف کرده و به عنوان جامعه سوم در ایران مطرح است. به عشایری که حداقل سه ویژگی زیر را داشته باشند اطلاق می شود 1- ساخت اجتماعی قبیله ای 2- اتکای معاش به دامداری 3- شیوه زندگی مبتنی بر کوچ و به آن تعداد از خانوارهای عشایری گفته می‌شود که حداقل در یکی از قطب‌های استقرار (منطقه ییلاق، قشلاق و یا میان‌بند) دارای سکونت‌گاه ثابت بوده و همواره تعدادی از اعضای خانوار در آنجا سکونت دارند. کوچ عشایر عبارت است از جابجایی و حرکت افراد و خانوارهای عشایری بین قلمروهای ییلاقی (سردسیر) و قشلاق (گرمسیر) که با هدف دسترسی به علوفه مرتعی تازه برای تعلیف احشام و اهتراز از گرما و سرمای شدید انجام می‌گیرد. کوچ عشایر معمولاً با شرکت همه افراد خانوار، بار و بنه و سرپناه قابل حمل در قالب رده‌های ایلی و یا امروزه به صورت انفرادی و تک‌خانواری صورت می‌گیرد. کوتاه و بلند بودن مسیرکوچ، تغییری در مفهوم کوچ عشایر به وجود نمی‌آورد. مسیر کوچ به خط سیر حرکت و جابجای عشایر کوچنده از ییلاق به قشلاق و بالعکس اطلاق می‌شود. به مسیرهای سنتی کوچ عشایر «ایلراه» گفته می‌شود.

 

{gallery}ashayer dar khozestan 89{/gallery}

.