جهش تولید | چهارشنبه، ۷ آبان ۱۳۹۹

علم و پرچم - show-content

 

 

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

علم و پرچم

علم و پرچم


در فرهنگ عاشورا درباره اصطلاحات فوق می خوانیم : علم،علمات : پرچم،رایت،بیرق،نشان لشكر،آنچه به سر نیزه بندند،درفش.در اصطلاح عزادارى‏حسینى، نام علم و علامت‏خاصى است كه هر هیئت و دسته،ویژه خود دارد و آن را ازدسته‏هاى دیگر متمایز مى‏سازد.«نخل،چوب بسیار بلند همچون درخت تبریزى متوسطكه در تعزیه خوانى پیشاپیش دسته‏ها برند و بر سر آن،گاه شكل پنجه‏اى از فلز باشد و گاه‏پارچه سیاه بر آن بپوشانند». «گر چه سردار علم در خون نشست دستهایت روى رایت مانده است». در میدان كربلا نیز،علمدار لشكر امام حسین‏«ع‏»،حضرت ابا الفضل بود.از شعار عربهاى‏عراقى عزادار نیز این است:«رفع الله رایة العباس‏»،پرچم عباس،افراشته باد. علمدار : از لقبهاى قمر بنى هاشم است كه در كربلا،پرچم لشكر امام بر دوش او بود.نقش‏علمدار در میدان نبرد،مهم بود و عامل حفظ انسجام نیروهاى سپاه محسوب مى‏شد.روزعاشورا،امام حسین‏«ع‏»یاران اندك خود را به سه جناح چپ و راست و قلب تقسیم كرد وبراى هر یك فرماندهى برگزید و پرچم را به دست برادرش عباس داد)بحار الانوار،ج 45،ص 5 و 39( روز عاشورا نیز چون عباس‏«ع‏»خدمت امام آمد و از او اذن میدان طلبید،امام گریست‏و ابتدا اجازه نداد و فرمود:تو علمدار منى،اگر تو بروى و كشته شوى،سپاه من از هم‏مى‏پاشد:«یا اخى انت صاحب لوائى و اذا مضیت تفرق عسكری » (معالى السبطین،ج 1،ص 441) بر این اساس علم یا «علامت»، از ابزار و وسایل عزادارى امام حسین(ع) است كه در هیئت‏ها و دسته‏هاى مذهبى به كار گرفته مى‏شود. هرچند اصل حمل کردن علم ناشی از انگیزه پیروی علمداری حضرت عباس باشد ؛ اما به صورت قطع حمل‌ عَلَم‌ عریض‌ و طویل‌كه‌ به‌ شكل‌ صلیب‌ مسیحی‌ هاست‌ و در روی‌ بازوهای‌ این‌ علم‌ كذایی‌، اشكالی‌ از خورشید،كشكول‌، تبرزین‌، كبوتر و اژدها و... نصب‌ شده‌ و بر سر علم‌ هم‌ چند زنگولة‌ آویزان‌ كه‌مفهوم‌ درستی‌ از این‌ اشكال‌ و اشیا فهمیده‌ نمی‌شود, همگی این ابزار پس از ارتباط ایران با اروپایى‏ها در عصر قاجار، از آیین‏هاى مذهبى مسیحیت اقتباس شده است. این ابزار، نماد و مظهرى است كه گاهى عزاداران را از محتوا و اصل عزادارى و اقامه شعائر دینى بازمى‏دارد.(فرهنگ عاشورا، ص 346.) در صورتی‌ كه‌ علم‌ به‌ معنای‌ علامت‌و نشانه‌ (پرچم‌) و حمل‌ آن‌ در میدان‌ جنگ‌، مرسوم‌ بوده‌ است‌. در آن‌ زمان‌ به‌ هنگام‌جنگ‌، پارچه‌ای‌ را به‌ رنگ‌ دل‌خواه‌ یا طبق‌ قرارداد، بر چوب‌ بلندی‌ می‌بستند و آن‌ را دردست‌ پرچم‌دار كه‌ از شجاع‌ترین‌ نیروهای‌ رزمی‌ بود، می‌دادند و جنگ‌ جویان‌ با دیدن‌ آن‌موقعیت‌ دوست‌ و دشمن‌ را تشخیص‌ می‌دادند. اگر بنا بود كه‌ علم‌های‌ آن‌ زمان‌، مثل‌علم‌هایی‌ باشد كه‌ امروزه‌ در بعضی‌ از مراسم‌ عزاداری‌ حمل‌ می‌شود، چندین‌ نفر از نیروی‌رزمنده‌ را از انجام‌ وظیفه‌ باز می‌دارد. متاسفانه حمل علم های کنونی با اشکال مختلف , از آفت‌ها و خرافاتی‌ است كه‌ مراسم‌ عزاداری‌ را تهدید می‌كند و اگر در برابر آن‌ هوشیار نباشیم،ممكن‌ است‌ كل‌ هدف‌ را از این‌ مراسم‌ مخدوش‌ كند، امروزه‌ ما شیعیان‌، در برابر چشم‌ میلیون‌ها بیننده‌ در سراسر جهان‌ قرار داریم‌، چه‌بسا این‌ مراسم‌ به‌ وسیله‌ ماهواره‌ها به‌ سراسر جهان‌ نشان‌ داده‌ می‌شود. انجام‌ این‌ گونه‌برنامه‌ها برای‌ ناظران‌ جهانی‌ پرسش‌ برانگیز است‌. منابع: 1. فرهنگ عاشورا , جواد محدثی 2. عزاداری‌ از نگاهی‌ دیگر ,سبحان‌ عصمتی‌


{gallery}alam{/gallery}